29.07.2026

Samenwerken rond de inwoner”

Van psycholoog in de uitvoering naar projectleider binnen het Uniform Instroom Model (UIM). Een gesprek met Ralph Brinkman over de kracht van kortere lijntjes en de Domein Overstijgende Casus Overleggen (DOCO’s).

Sinds februari is Ralph gestart in zijn rol als projectleider binnen het UIM. Hij houdt zich voornamelijk bezig met de DOCO’s, al is zijn takenpakket breed en dynamisch. Ralph brengt een flinke dosis praktijkervaring met zich mee: hiervoor werkte hij in de uitvoering bij Mens GGZ als psycholoog en daarvoor bij stichting Trajekt.
 
Ralph merkte dat het tijd werd voor een nieuwe uitdaging, maar wilde nog graag bij het domein en alle uitdagingen betrokken blijven. Zo is hij aan de slag gegaan als projectleider binnen het UIM: via een andere invalshoek en met zijn achtergrond een steentje bijdragen aan een cultuuromslag.
 
Je bent nu een paar maanden binnen deze beweging aan de slag, hoe is het tot nu toe?
“Goed! Het is wel een heel ander speelveld. Ik wilde iets anders en dat heb ik ook gekregen. Het is af en toe nog zoeken, want het is erg dynamisch en er speelt veel. De wereld van de uitvoering is heel anders dan de beleidswereld. Dit maakt het een ontdekkingsreis, maar ik vind het leuk en goed om deze kant van de zorg mee te maken!”
 
Hoe gaat het nu met het implementatieteam? Waar staan jullie in de tijdslijn?
“Ik werk 16 uur voor de Westelijke Mijnstreek en 16 uur voor Maastricht Heuvelland. Voor beide regio’s staat de basis voor de DOCO’s. Bij het gros van de huisartsenpraktijken is inmiddels wel een DOCO neergezet. Er zijn altijd dingen die beter kunnen, maar het fundament staat. Er zitten veel externe partijen aan tafel. De basis is dat de mensen die hier zitten zich echt gecommitteerd hebben aan het DOCO. Mensen weten elkaar hierdoor beter te vinden buiten het overleg om, en de wens van de inwoner staat centraal en komt steeds meer centraal te staan.”
 
De stand van zaken in cijfers:
In de hele regio lopen er nu 35 DOCO’s. Daarbij kan één DOCO bestaan uit meerdere huisartsenpraktijken die zijn aangesloten. Er lopen 14 DOCO’s in de Westelijke Mijnstreek en 11 in Maastricht Heuvelland. In de regio Parkstad lopen er 10 DOCO’s, hier is collega Sharon actief. Ten opzichte van de KPI, waarin was gesteld dat er 35 DOCO’s in het eerste half jaar moesten zijn, lopen we dus goed op schema.
 
Welke reacties krijg je terug uit het veld?
“Die zijn overwegend positief! Het doel van een DOCO is de juiste zorg op de juiste plek op het juiste moment. Daarvoor is het belangrijk om de partijen in de buurten goed te kennen. Door de DOCO’s worden de lijntjes korter en weten partijen elkaar sneller te vinden. Gemiddeld vindt een DOCO één keer in de zes weken plaats, dus wat hier tussendoor gebeurt is minstens zo belangrijk. Als je weet wie je wanneer aan de jas moet trekken, kan dat ook tussendoor. Dit is echt nieuw. Netwerken en lijntjes zullen er altijd wel geweest zijn, maar niet zo structureel als dat nu het geval is.
 
Sommige DOCO’s lopen al meer dan een jaar. Er zijn steeds meer verbindingen en de lijnen die er al waren zijn steviger geworden. Denk aan de lijn met de PlusWijken: bij sommige DOCO’s zitten ook welzijnscoaches aan tafel. Dus de stap is ook snel gelegd naar de doorbraakmethode of welzijn op recept.”
 
Wat is voor jou de grootste uitdaging?
“Met mijn prille ervaring zie ik dat er veel partijen en organisaties zijn die zich actief inzetten voor deze transformatie. Ik zie een uitdaging in hoe je dit gaat borgen in de toekomst. Wanneer de tijdelijke gelden voor dit plan aflopen, moet deze werkwijze stevig verankerd zijn in de regio.”
 
Wat zijn de belangrijkste succesfactoren van een DOCO?
“De DOCO’s moeten als een team voelen. Je moet weten wat je aan elkaar hebt en hoe de ander in zijn of haar werk staat. Dat maakt het makkelijker om een casus open te bespreken. Als je een DOCO hebt met het gezamenlijke doel om de cliënt te helpen en waar het voelt als een hecht team, dan draagt dat enorm bij aan het succes.”
 
Het is niet vanzelfsprekend om direct als team samen te werken. Hoe creëer je dit binnen een DOCO?
“Dat heeft simpelweg tijd nodig: de afspraken plannen en ver vooruit plannen. Er is ook een voorzitter nodig. Bij een nieuw DOCO zijn de projectleiders tijdelijk voorzitter, daarna moet het DOCO dat zelf intern organiseren. Daarnaast is het informele stukje erg belangrijk; net als het leren kennen van elkaars expertise.”
 
Heb je een specifiek draaiboek voor het opzetten van een DOCO?
“Er is geen vaste blauwdruk, dat is per huisartsenpraktijk heel anders. Er zijn wel duidelijke kaders voor geschetst, maar het ligt heel erg bij de groep zelf wat zij nodig hebben om zelfsturend te worden. De drijfveer moet bij iedereen zijn om het echt voor de cliënt te doen, te kijken naar de context rond deze cliënt en minder klinisch te denken. Er wordt ook sterk gestuurd op de zelfregie van de inwoner.”
 
Wat is de toegevoegde waarde van een DOCO in de praktijk?
“Het heeft een sterk lerend effect. Daarnaast vormt de huisarts een breder netwerk door het DOCO. Er staat een team om de huisarts heen; die staat er niet alleen voor. Casussen kunnen laagdrempelig met anderen besproken worden en de huisarts hoeft er niet in alleen iets van te vinden. Het gaat om maatwerk en samenwerking. Als je de juiste mensen aan tafel krijgt bij een DOCO, krijg je maatwerk en samenwerking vanzelf.”
 
Waar ben je nu het meest trots op, na deze eerste maanden?
“Los van het succesvol bespreken van ingewikkelde casussen, is het prachtig dat huisartsen of POH’s te horen krijgen wat er allemaal speelt binnen het sociaal domein. Ze ontdekken dat sommige mensen helemaal niet naar de GGZ hoeven, maar al heel goed in het sociaal domein terecht kunnen.
 
Op het moment dat je de mensen samen zet, komt het tot heel andere verwijzingen en inzichten, in plaats van dat iedereen op zijn eigen eiland zit. Door één opmerking aan tafel kan er iets getriggerd worden en verspreiden ervaringen zich onder bijvoorbeeld de huisartsen, waardoor ze naar nieuwe, passende oplossingen kijken.”
 
Voor mij is dit project geslaagd als er voor mijn regio’s voor iedere praktijk een DOCO staat. Dat is nu nog niet zo, maar dat zou wel een heel mooi einddoel zijn.
 
Daarnaast hoop ik mijn steentje bij te dragen aan het centraal zetten van de wens van de cliënt, en om dit gedachtegoed meer te verankeren in de regio Zuid-Limburg. Ook omdat ik zelf in de praktijk heb ervaren hoe helpend en waardevol een DOCO of het ‘andere gesprek’ kan zijn. We richten het anders in met elkaar, maar we werken ook echt anders samen. Dit is het begin van het nieuwe werken binnen de zorg.”

Naar het overzicht van nieuwsberichten.